Dit wandreliëf is een voorbeeld van Francis Dusépulchres levenslange onderzoek naar geometrie, licht en ruimtelijke waarneming. Nauwkeurig gesneden vormen komen naar voren uit het gelakte masoniet oppervlak en creëren subtiele verschuivingen tussen positieve en negatieve ruimte naarmate het licht gedurende de dag verandert. 

In plaats van te vertrouwen op expressieve gebaren of kleur, construeert Dusépulchre een stil visueel ritme door middel van proportie, herhaling en zorgvuldig uitgebalanceerde vormen. Geworteld in de traditie van het constructivisme en geometrische abstractie, toont het werk zijn opmerkelijke vermogen om eenvoudige geometrische elementen om te zetten in composities van opvallende visuele complexiteit.

Francis Dusépulchre (1934–2013) was een autodidactische Belgische schilder en beeldhouwer die rond 1969 overging van een vroege surrealistische figuratie naar minimalistische, geconstrueerde abstractie. De criticus Robert Rousseau noemde hem een 'schaduw-toner' vanwege de manier waarop hij inkepingen en strakke draden licht liet vangen en weer loslaten over zijn panelen. Zijn monumentale integraties zijn te vinden in Le Grand-Hornu en het Musée de Mariemont.