Dit fotografisch werk weerspiegelt de onmiskenbare geest van Marcel Mariën, een van de leidende figuren van het Belgische surrealisme. Gedurende zijn hele carrière gebruikte Mariën fotografie als medium waarin humor, erotiek en conceptuele provocatie samenkomen, en de alledaagse realiteit wordt omgevormd tot iets dat tegelijkertijd poëtisch en verontrustend is.

In plaats van een scène te documenteren, functioneert de afbeelding als een visuele paradox. Zorgvuldig geënsceneerd en ontdaan van narratieve context, nodigt het uit tot meerdere interpretaties, terwijl het de humor en ironie behoudt die Mariëns artistieke praktijk kenmerken. De eenvoudige compositie versterkt de psychologische spanning tussen object, lichaam en symboliek.

Marcel Mariën (1920-1993) verliet op vijftienjarige leeftijd de school om in de leer te gaan bij een fotograaf, en zocht in 1937 René Magritte op, en werd al snel een van de meest productieve en oneerbiedige leden van de Belgische surrealistische kring. Hoewel hij de fotografie jarenlang terzijde schoof ten gunste van het schrijven en uitgeven – hij richtte in 1954 het tijdschrift Les Lèvres Nues op – keerde hij in 1983 terug naar het medium, en produceerde enkele van zijn meest opvallende beelden in het decennium voor zijn dood in Brussel in 1993.