In deze zorgvuldig gecomponeerde foto verkent Marcel Mariën opnieuw de grens tussen verlangen, illusie en absurditeit. Kenmerkend voor zijn surrealistische praktijk, combineert het werk een alledaags beeld met een onverwachte interventie, waardoor een subtiele visuele tegenstelling ontstaat die de conventionele perceptie uitdaagt.

Mariën begreep fotografie als een conceptueel medium in plaats van een documentair medium. Elk element is bewust geplaatst om het vertrouwde om te vormen tot iets ambigu's, waardoor humor en kritische reflectie naast elkaar kunnen bestaan binnen één beeld.

Marcel Mariën (1920-1993) verliet op vijftienjarige leeftijd de school om in de leer te gaan bij een fotograaf, en zocht in 1937 René Magritte op, waarna hij al snel een van de meest productieve en oneerbiedige leden van de Belgische surrealistische kring werd. Hoewel hij jarenlang fotografie opzij zette ten gunste van schrijven en publiceren — hij richtte in 1954 het tijdschrift Les Lèvres Nues op — keerde hij in 1983 terug naar het medium, en produceerde hij enkele van zijn meest opvallende beelden in het decennium voor zijn dood in Brussel in 1993.