Het werk behoort tot Mariën's bredere verkenning van fotografie als surrealistische taal. In plaats van de realiteit vast te leggen, wordt het medium een vehikel voor ironie, symboliek en psychologische spanning, waarbij ogenschijnlijk eenvoudige beelden onverwachte betekenissen krijgen.

Marcel Mariën (1920–1993) verliet op vijftienjarige leeftijd de school om in de leer te gaan bij een fotograaf. In 1937 zocht hij René Magritte op en werd al snel een van de meest productieve en oneerbiedige leden van de Belgische surrealistische kring. Hoewel hij de fotografie jarenlang terzijde schoof ten gunste van het schrijven en uitgeven – hij richtte in 1954 het tijdschrift Les Lèvres Nues op – keerde hij in 1983 terug naar het medium, en produceerde enkele van zijn meest opvallende beelden in het decennium voor zijn dood in Brussel in 1993.