Marcel Mariën transformeert een eenvoudige fotografische compositie in een beeld van opmerkelijke conceptuele complexiteit. Kenmerkend voor zijn surrealistische visie, plaatst het werk alledaagse elementen naast elkaar op een manier die verwachtingen subtiel doorbreekt, waardoor kijkers worden aangemoedigd de relatie tussen representatie en realiteit te heroverwegen.

De ingetogen compositie laat symboliek op natuurlijke wijze ontstaan. In plaats van te vertrouwen op uitgebreide enscenering, toont Mariën hoe een enkele visuele ingreep de betekenis van een anders zo vertrouwd beeld volledig kan veranderen, waardoor een dialoog ontstaat tussen humor, sensualiteit en intellectuele vraagstukken.

Marcel Mariën (1920-1993) verliet op vijftienjarige leeftijd school om in de leer te gaan bij een fotograaf, en zocht in 1937 René Magritte op, en werd al snel een van de meest productieve en oneerbiedige leden van de Belgische surrealistische kring. Hoewel hij de fotografie jarenlang terzijde schoof ten gunste van schrijven en publiceren — hij richtte in 1954 het tijdschrift Les Lèvres Nues op — keerde hij in 1983 terug naar het medium, en produceerde enkele van zijn meest opvallende beelden in het decennium voor zijn dood in Brussel in 1993.