Deze compositie, gemaakt tijdens het laatste decennium van de carrière van de kunstenaar, weerspiegelt Célices volwassen zelfvertrouwen in gebaar en structuur. Brede geschilderde oppervlakken interageren met scherpe lineaire elementen, wat een ritmisch evenwicht creëert tussen orde en improvisatie.

In plaats van geometrische precisie na te streven, laat Célice elke penseelstreek zijn individualiteit behouden. Het oppervlak registreert de fysieke handeling van het schilderen, wat de compositie een directheid geeft die centraal blijft staan in de aantrekkingskracht ervan.

Célice (1932–2019) had zijn eerste succes in Galerie Simone Badinier in de jaren 50, alvorens zich begin jaren 70 volledig op abstractie toe te leggen, waarbij hij een kenmerkende vocabulaire ontwikkelde van gesneden, gelaagd gekleurd papier over gebarenrijke acryl. Zijn schilderijen bevinden zich in de collecties van het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris en het Franse nationale fonds voor hedendaagse kunst.