Met een beperkt vocabulaire van lijn, kleur en gebaar construeert Pierre Célice een abstracte compositie die expressieve vrijheid combineert met architectonische helderheid. Verticale accenten interageren met energieke lineaire markeringen, terwijl contrasterende vlakken van zwart, grijs en diep magenta een dynamisch gevoel van ritme genereren. 

Het werk weerspiegelt Célice's volwassen begrip van abstractie als een open visuele taal. In plaats van een vast verhaal te suggereren, nodigt de compositie elke kijker uit om zijn eigen associaties te creëren, waardoor het schilderij in constante dialoog blijft met zijn publiek.

Pierre Célice (1932–2019) gaf zijn vroege rechtenstudies op voor tekenen en schilderen onder leiding van Henri Hayden. Werkend in de vroege jaren 70 in de Parijse lithografiewerkplaats van Peter Bramsen, waar hij CoBrA-kunstenaars Bram van Velde, Pierre Alechinsky, Asger Jorn en Karel Appel ontmoette, brak Célice met figuratie om zijn volwassen taal van gesneden en gelaagd gekleurd papier over gebarenverf te ontwikkelen. Zijn werk kwam terecht in de collecties van het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris.