Deze compositie onthult Célices' opmerkelijke gevoeligheid voor balans en proportie. Brede geschilderde vormen worden onderbroken door krachtige lineaire elementen, waardoor een energetisch raamwerk ontstaat dat tegelijkertijd geordend en spontaan lijkt.

In plaats van te vertrouwen op illusionistische diepte, activeert de kunstenaar het beeldvlak door de interactie van kleur, gebaar en ritme. Elke streek behoudt zijn individuele aanwezigheid terwijl het bijdraagt aan de coherentie van het geheel.

Célice (1932–2019) had zijn eerste succes in Galerie Simone Badinier in de jaren vijftig voordat hij zich in de vroege jaren zeventig volledig toelegde op abstractie, en een kenmerkende vocabulaire ontwikkelde van gesneden, gelaagd gekleurd papier over gestuele acryl. Zijn schilderijen zijn opgenomen in de collecties van het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris en het Franse nationale fonds voor hedendaagse kunst.