Dit schilderij vat een cruciaal moment in de artistieke ontwikkeling van Célice samen, waar expressieve gebaren beginnen samen te smelten met een meer uitgesproken structurele discipline. Dynamisch penseelwerk interageert met zorgvuldig georganiseerde vormen, waardoor een compositie ontstaat die zowel intuïtief als weloverwogen is. 

De subtiele spanning tussen spontaniteit en orde geeft het werk zijn kenmerkende visuele energie. In plaats van één enkele interpretatie op te dringen, laat Céline de compositie geleidelijk ontvouwen, wat een beloning is voor aanhoudende aandacht.

Célice (1932-2019) had zijn eerste succes in de Galerie Simone Badinier in de jaren 50, voordat hij zich begin jaren 70 volledig op abstractie toelegde, waarbij hij een onderscheidende vocabulaire van gesneden, gelaagd gekleurd papier ontwikkelde 

over gestueel acryl. Zijn schilderijen bevinden zich in de collecties van het Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris en het Franse nationale fonds voor hedendaagse kunst.