In deze elegante geometrische compositie toont Francis Dusépulchre hoe minimale formele middelen een opmerkelijke visuele complexiteit kunnen genereren. Delicate relaties tussen kleurvlakken produceren subtiele optische effecten die zich lijken uit te breiden buiten de fysieke grenzen van de drager.

Het schilderij weerspiegelt de overtuiging van de kunstenaar dat abstractie niet alleen harmonie moet weergeven, maar deze actief moet creëren door middel van perceptie. Elk element is tot zijn essentie teruggebracht, wat resulteert in een beeld dat tegelijkertijd rigoureus en contemplatief is.

Francis Dusépulchre (1934–2013) was een autodidactische Belgische schilder en beeldhouwer die rond 1969 van een vroege surrealistische figuratie naar minimalistische, geconstrueerde abstractie overging. De criticus Robert Rousseau noemde hem een 'schaduw-tooner' vanwege de manier waarop hij incisies en strakke draden het licht liet vangen en loslaten over zijn panelen. Zijn monumentale integraties zijn te vinden in Le Grand-Hornu en het Musée de Mariemont.

Details

• Materiaal: Lak op hout
• Afmetingen: 152 × 152,5 × 10 cm
• Editie: Editie