Deze monumentale sculptuur is een voorbeeld van Tapta's levenslange zoektocht naar een taal waarin materiaal, beweging en ruimte onafscheidelijk worden. In plaats van sculptuur als een vaste massa te beschouwen, transformeert ze het in een dynamische aanwezigheid: een werk dat zich ontvouwt door de spanning tussen flexibiliteit en structuur. De vloeiende curve van het neopreen omhelst het opstaande cortenstalen vlak en creëert een compositie die zowel monumentaal als opmerkelijk licht oogt.

Gedurende haar carrière heeft Tapta de traditionele grenzen van de beeldhouwkunst uitgedaagd door industriële en textiele materialen in de hedendaagse kunst te introduceren. Neopreen, een materiaal dat geassocieerd wordt met technologie en industrie, werd een van haar voorkeursmaterialen vanwege het vermogen om te buigen, te vouwen en te reageren op de zwaartekracht. Hier gecombineerd met het verweerde oppervlak van cortenstaal, brengt het werk een dialoog tot stand tussen zachtheid en stijfheid, permanentie en transformatie.

In plaats van een herkenbaar onderwerp af te beelden, nodigt de sculptuur de kijkers uit om ritme, balans en de omringende architecturale ruimte te ervaren. De veranderende silhouetten onthullen nieuwe relaties vanuit elke hoek, waardoor beweging een essentieel onderdeel van de kijkervaring wordt.

Tapta, pseudoniem van de Pools-Belgische beeldhouwster Maria Wierusz-Kowalski (1926–1997), arriveerde als politieke vluchteling in België na de Opstand van Warschau in 1944 en volgde een opleiding tot wever aan La Cambre in Brussel. Vanaf eind jaren tachtig verruilde ze textiel voor industrieel neopreen, waarbij ze rubberen panelen met metalen fittingen verbond tot open, gearticuleerde structuren. Ze leidde het textielatelier van La Cambre en vormde zo een generatie Belgische beeldhouwers.