Deze intieme sculptuur weerspiegelt Tapta's blijvende fascinatie voor de expressieve dialoog tussen flexibele en stijve materialen. Het soepele neopreen element buigt sierlijk rond koper en creëert een compositie waarin spanning, evenwicht en beweging de primaire sculpturale onderwerpen worden. Hoewel bescheiden van formaat, bezit het werk dezelfde ruimtelijke ambitie die de monumentale installaties van de kunstenaar kenmerkt. Elke curve reageert op de zwaartekracht en verzet zich er tegelijkertijd tegen, waardoor een elegant evenwicht ontstaat tussen zachtheid en structurele precisie.

De combinatie van warm koper en diepzwart neopreen benadrukt Tapta's baanbrekende bijdrage aan de naoorlogse beeldhouwkunst, waarin industriële materialen worden getransformeerd tot objecten met een opmerkelijke poëtische resonantie.

Tapta, pseudoniem van de Pools-Belgische beeldhouwster Maria Wierusz-Kowalski (1926-1997), kwam na de Opstand van Warschau in 1944 als politieke vluchteling naar België en volgde een opleiding tot weefster aan La Cambre in Brussel. Vanaf eind jaren tachtig stapte ze van textiel over op industrieel neopreen, waarbij ze rubberpanelen met metalen fittingen verbond tot open, gearticuleerde structuren. Ze leidde La Cambe's textielatelier van 1976 tot 1990 en vormde een generatie Belgische beeldhouwers.